Dit mag niet onderschat worden
Knak... knak... wie bedénkt het nou om wortels te eten in de trein. Bij elke hap wordt de irritatie groter. Knak... nog even en dan... Grrr. Je ergeren aan die geluiden is nog zacht uitgedrukt. Sommige mensen kunnen intense woede, walging of haat voelen tegenover eetgeluiden. Het is een serieuze aandoening als je walgt van andermans eetgeluiden. Misofonie heet dat.
   
Misofonie gaat veel verder dan je alleen maar storen aan eetgeluiden. De gevoelens zijn intens en kunnen ook door andere geluiden dan eetgeluiden worden opgewekt. Misofonie betekent dan ook letterlijk: haat voor geluid. Of de aandoening psychisch of neurotisch is, is een discussie die nog steeds wordt gevoerd onder onderzoekers wereldwijd. Bij het Amsterdamse AMC wordt het onder de afdeling psychiatrie geschaald.
    
Woede-uitbarstingen
De knak-geluiden van het hierboven genoemde worteltje kunnen de meeste mensen uiteindelijk wel naast zich neerleggen. Het is irritant, maar in the end ga je toch verder met het lezen van je boekje, word je opgezogen door de tekst en voor je het weet ben je die irritante wortel alweer vergeten. Bij mensen met misofonie werkt dat anders. Zij vergeten het niet. Zij hebben juist een hyperfocus ontwikkeld voor specifieke geluiden. Zodra ze met die geluiden geconfronteerd worden ontstaan en extreme gevoelens van haat, woede of walging. Voor hen bestaat er dan niks anders meer dan dat geluid. Dit kan zich uiten in gigantische woede-uitbarstingen die nagenoeg altijd gevolgd worden door een schuldgevoel. De misofoon is zich er namelijk totaal van bewust hoe onschuldig hetgeen is dat de woede-uitbarsting opwekte. Om hiermee om te kunnen gaan kiezen veel misofonen ervoor om confrontaties te vermijden of om erbij weg te gaan. Over de aandoening is nog niet zoveel bekend. Zo is het ook niet bekend hoe vaak het voorkomt. 
   
Het kan je hele leven beïnvloeden
Het lijkt allemaal vrij onschuldig, maar het kan je hele leven beïnvloeden. Bedenk je maar eens hoe vaak je etende mensen om je heen hebt. Of mensen die andere irritante geluidjes maken. Hoe ernstiger de vorm van de aandoening, hoe groter de kans is dat een misofoon zich (deels) terugtrekt uit de maatschappij om maar niet geconfronteerd te hoeven worden. Dat is nogal een opgave, want het gaat om alledaagse geluiden. Alle soorten eetgeluiden, het geluid van een tikkende pen, van het typen op een toetsenbord, maar soms zelfs ook het geluid van ademen. Op zich allemaal onschuldige geluiden voor mensen die niet aan misofonie lijden. Geluiden van dieren en van de misofonen zelf wekken gek genoeg geen extreme emoties op.
   
En wat als je de symptomen herkent?
Dus als jij je stoort aan jouw irritante, smakkende collega die doorgaans veel te hard op haar toetsenbord ramt, maakt je dat niet meteen een misofoon. Zo lang jij je koptelefoon op kunt zetten en weer verdergaat met je werkzaamheden is er niets aan de hand. Mocht het nou zulke intense gevoelens bij je opwekken dat je moet maken dat je wegkomt, dan kun je je hierop laten testen bij het AMC. Hier zit het enige instituut ter wereld dat de diagnose kan stellen, passende therapie kan aanbieden en onderzoek doet om meer over de aandoening te weten te komen en de behandelingen te kunnen ontwikkelen. Met behulp van hersenscans wordt er gekeken of er afwijkingen in de hersenen gevonden kunnen worden en door middel van DNA-onderzoek wordt er gezocht naar een eventuele genetische achtergrond van misofonie. 

Bron: womenshealthmag.nl